f1records.eu Artykuły Formuła Intercontinental

Formuła Intercontinental

Damian Waga, 2013-06-09
Spis treści:


    Krótka historia Formuły Intercontinental

    Cooper T53-Climax - najlepszy samochód Formuły 1 w sezonie 1960 Cooper T53-Climax - najlepszy samochód Formuły 1 w sezonie 1960

    Kiedy w sezonie 1961 weszły w życie nowe przepisy Formuły 1, olśniło to grupę zespołów, które nie były pozytywnie nastawione do zmian, do stworzenia własnej konkurencyjnej serii wyścigowej opartej na starych zasadach F1. Od zapowiedzi nowych przepisów, pod koniec sezonu 1958, punkt widzenia wielu zainteresowanych nie zmienił się - szczególnie brytyjskie zespoły nie chciały dopuścić do zmian.

    Efektem tych pomysłów było powołanie do życia Formuły Intercontinental, dzięki której przedłużono życie samochodów z zabronionymi silnikami o pojemności 2,5-litra. W Formule 1 od roku 1961 możliwe były tylko silniki o pojemności 1,5-litrowa.

    Jeszcze w 1960 po wielu aferach, kłótniach i atakach na CSI i FIA, które miały wymusić zmianę zapisów, które stały się kością niezgody, odnoszące sukcesy brytyjskie zespoły, zaczęły stawiać latem 1960 na takie firmy jak Cooper, BRM i Lotus, do których montowały jednostki napędowe pochodzące także w Wielkiej Brytanii.

    Prace nad nowymi silnikami rozpocząto zarównow Coventry Climax jak i BRM, jednak firma pod kierownictwem Petera Berthona niezdołała na czas przygotować jednostki napędowej, to też ostatecznie aż 24 zespoły z 34 startujących w sezonie 1961, w tym wszystkie brytyjskie i amerykańskie ekipy, korzystały z 4 cylindrowych silników Climax wcześniej używany w Formule 2.

    Początkowo sceptyczne Ferrari zbudowało wyśmienity samochód 156 z silnikiem V6 o pojemności 1,5-litra. I chociaż Pierwszy wyścig wygrał Stirling Moss jadący Lotusem 18 z rzędowym 4 cylindrowym silnikiem Climax FPF, to już kolejne cztery wyścigi wygrywała Włoska ekipa. Wyczuwając już wcześniej sukces swojego samochodu Ferrari wycofało się ze wspierania pomysłu Formuły Intercontinental, przez co zainteresowanie we Włoszech nową serią gwałtownie spadło.

    Po wycofaniu się Włochów i Amerykanów z planów powołania nowej serii, na polu walki z FIA pozostali sami Brytyjczycy, chociaż wiele firm z Wielkiej Brytanii zaczęło skupiać się z powrotem na Formule 1. Ostatecznie w kalendarzu Formuły Intercontinental pojawiło się tylko pięć wyścigów w Wielkiej Brytanii, a zabrakło wcześniej planowanych rund we Włoszech i Stanach Zjednoczonych.

    Trofeum Lombank

    Jack Brabham - zwycięzca wyścigu Jack Brabham - zwycięzca wyścigu
    Oficjalna nazwa: Lombank Trophy
    Tor: Snetterton
    Data: 26 marca 1961
    Zobacz wyniki wyścigu

    Pierwszy wyścig Formuły Intercontinental Trofeum Lombank na torze Snetterton został rozegrany 26 marca, wspólnie z samochodami zbudowanymi zgodnie z nowymi przepisami, więc była to najlepsza okazja aby porównać stare samochody z silnikami 2,5-litra z nowymi pojazdami wyposażonymi w jednostki napędowe o pojemności 1,5-litra. Jak się później okazało był to jedyny taki wyścig. Podczas wyścigu pomimo słonecznej pogody było zimno i wietrznie. W wyścigu wzięło udział 5 kierowców „starej” Formuły 1 i 9 „nowej” F1. Dystans wyścigu wyniósł 161 kilometrów i 334 metrów.

    Wyścig ten był zarazem pierwszym wyścigiem w którym użyto samochodów zbudowanych według nowych przepisów Formuły 1. W wyścigu wystartowało też kilku kierowców samochodami Formuły 2 zostały przystosowanymi do nowych przepisów.

    Pole Position zdobył Brytyjczyk Innes Ireland jadący Lotusem z silnikiem 2,5-litrowym. Drugi czas w kwalifikacjach wykręcił Jack Brabham, a trzeci Cliff Allison, obaj jadący także na starych silnikach. Dopiero na czwartym miejscu znalazł się John Surtees jadący samochodem zgodnym z nowymi przepisami. Surtees do zdobywcy pierwszego miejsca startowego stracił 3,8 sekundy a do drugiego i trzeciego 2,4 sekundy co było olbrzymią stratą.

    Tuż po starcie na pierwsze trzy okrążenia prowadzenie objął Brabham, wyprzedzając zdobywcę Pole Position Irelanda. Brytyjczyk odebrał prowadzenie Australijczykowi na czwartym okrążeniu, jednak prowadził tylko przez 10 okrążeń po tym jak w jego samochodzie awarii uległa skrzynia biegów. Wcześniej z wyścigu odpadli z powodu awarii silników Brian Naylor i Bernard Collomb a także John Langton ścigający się samochodem nowej Formuły 1. Na 8 okrążeniu wypadek zaliczył Graham Eden jadący Cooperem z silnikiem 1,5-litrowym.

    Po odpadnięciu Irelanda, prowadzenie znów objął Jack Brabham jadący prywatnym Cooperem T53. Australijczyk nie oddał już prowadzenia do mety i wygrał pierwszy wyścig Formuły Intercontinental z przewagą minuty i 21 sekund nad drugim Cliffem Allisonem. Allison jechał Lotusem 18 z silnikiem podobnie jak Brabham 2,5-litrowym. Najszybszy na mecie kierowca jadący nowym samochodem F1 (John Surtees) był trzeci i został zdublowany przez zwycięzcę wyścigu.

    Najszybsze okrążenie uzyskał Innes Ireland, a wśród kierowców jadących nowymi samochodami Roy Salvadori, którego czas był gorszy o 4,4 sekundy od czasu Irelanda.

    Puchar Lavant

    Stirling Moss - zwycięzca wyścigu Stirling Moss - zwycięzca wyścigu
    Oficjalna nazwa: Lavant Cup
    Tor: Goodwood
    Data: 3 kwietnia 1961
    Zobacz wyniki wyścigu

    Drugi wyścig Puchar Lavant na torze w Goodwood odbył się tydzień później 3 kwietnia przy pochmurnym niebie i braku dobrej widoczności, na dystansie 81 kilometrów i 102 metrów. Był to najkrótszy wyścig Formuły Intercontinental. W wyścigu wzięło udział dziewięciu kierowców, najmniej ze wszystkich wyścigów tej Formuły.

    Kwalifikacje wygrał Bruce McLaren (Cooper) z przewagą 0,4 sekundy nad Stirlingiem Mossem (Cooper) i 0,6 nad trzecim Grahamem Hillem (BRM).

    Jednak tuż po starcie prowadzenie objął startujący z czwartego miejsca Dan Gurney. Na 9 okrążeniu prowadzenie Amerykaninowi odebrał Bruce McLaren. Nowozelandczyk prowadził przez 6 okrążeń, kiedy to na pierwsze miejsce wysunął się Moss. Na trzy okrążenia przed końcem wyścigu ponownie na czele wyścigu znalazł się McLaren, jednak tylko na jedno okrążenie.

    Ostatecznie na dwa okrążenia przed metą na prowadzenie wyszedł Moss i to on wygrał wyścig z niewielką przewagą 0,6 sekundy nad McLarenem. Podium uzupełnił Graham Hill ze stratą 19,4 sekundy do zwycięzcy. Na ostatnim okrążeniu rozbił się pierwszy lider wyścigu Dan Gurney.

    Najszybsze okrążenie wykręcił McLaren z czasem 1:30.4.

    Międzynarodowe Trofeum BRDC

    McLaren - zdobwyca Pole Position McLaren - zdobwyca Pole Position
    Oficjalna nazwa: BRDC Daily Express International Trophy
    Tor: Silverstone
    Data: 6 maja 1961
    Zobacz wyniki wyścigu

    Trzeci wyścig Formuły Intercontinental odbył się na torze Silverstone, 6-tego maja przy obfitych opadach deszczu, na dystansie 376 kilometrów i 800 metrów. Był to najdłuższy wyścig w krótkiej historii Formuły Intercontinanetal. Wyścig był spektaklem jednego kierowcy - Stirlinga Mossa, który pokazał jak szybko się jeździ na mokrym torze.

    Kwalifikacje wygrał drugi raz z rzędu Bruce McLaren, z przewagą 0,6 sekundy nad Mossem i 1,2 nad Jackiem Brabhamem. Cała pierwsza trójka jechała samochodami Cooper z silnikami Climax. Pierwszy rząd uzupełnił Graham Hill jadący BRMem. Pierwszy raz w wyścigu Formuły Intercontinental udział wzięli Włosi. Lorenzo Bandini i Massimo Natili prowadzili Coopery z silnikami Maserati.

    W wyścigu nie wystartowali Mike Parkes i Dan Gurney z powodu wypadków przed wyścigiem. Już na pierwszym okrążeniu swojego Coopera rozbił Massimo Natili, dwa okrążenia później z toru wypadł Geoff Richardson, a na 4 kółku rozbił się Bruce McLaren. Pierwszym liderem wyścigu został startujący z trzeciego miejsca Jack Brabham.

    Kolejnym pechowcami byli Tim Parnell, który rozbił się na 9 okrążeniu i Brian Naylor, który wypadł z toru na 16 okrążeniu. Po 22 okrążeniach na prowadzeniu Brabhama wyprzedził Stirling Moss. Na kolejnych okrążeniach z powodu różnych awarii mechanicznych odpadali kolejno Tony Marsh, Jim Clark, Cliff Allison i Ron Flockhart.

    Wyścig wygrał prowadzący już do końca Striling Moss, który wyprzedził poprzedniego lidera wyścigu, Jacka Brabhama, o całe okrążenie. Trzeci na mecie Roy Salvadori, stracił do Mossa aż dwa okrążenia. Moss wykręcił także najszybsze okrążenie wyścigu.

    Trofeum Imperium Brytyjskiego

    Stirling Moss w Cooperze T53 na Silverstone Stirling Moss w Cooperze T53 na Silverstone
    Oficjalna nazwa: British Empire Trophy
    Tor: Silverstone
    Data: 8 lipca 1961
    Zobacz wyniki wyścigu

    Kolejny wyścig zorganizowano dwa miesiące po poprzednim, także na torze Silverstone. Tor na początku wyścigu był mokry, jednak w trakcie zmagań asfalt przesychał. Dystans wyścigu wynosił 244 kilometrów i 920 metrów.

    Pole Position zdobył John Surtees wyprzedzając o 0,6 sekundy Strilinga Mossa i o 0,8 Bruce McLarena i Jacka Brabhama.

    Tuż po starcie prowadzenie objął Striling Moss i nie oddał już go do końca wyścigu. Dla Mossa było to trzecie z rzędu zwycięstwo w Formule Intercontinental. Już na trzecim okrążeniu swojego Fergusona rozbił Jack Fairman. Dwa okrążenia później z wyścigu wycofał się z powodu awarii układu napędowego Henry Taylor. Na 12 okrążeniu z powodu złego ciśnienia oleju wycofał się Brian Naylor, a Tim Parnell rozbił się. Na 18 kółku awaria skrzyni biegów wykluczyła z dalszej rywalizacji Lexa Davisona. Na kolejnych okrążeniach z wyścigu odpadli Tony Brooks i Jack Brabham.

    Pięćdziesiąt sekund za Mossem na metę dotarli w minimalnym odstępie John Surtees i Graham Hill. Surtees zajął drugie a Hill trzecie miejsce. Najszybsze okrążenie wyścigu wykręcił ponownie Moss.

    Trofeum Gwardii

    Jim Clark w Lotusie 18 Jim Clark w Lotusie 18
    Oficjalna nazwa: Guard's Trophy
    Tor: Brands Hatch
    Data: 7 sierpnia 1961
    Zobacz wyniki wyścigu

    Ostatni w historii wyścig Formuły Intercontinental odbył się siódmego sierpnia na torze Brands Hatch, przy słonecznej pogodzie. Dystans wyścigu wyniósł 324 kilometry i 140 metrów.

    Kwalifikacje po raz pierwszy wygrał Stirling Moss z przewagą prawie półtorej sekundy na Brucem McLarenem. Pierwszy rząd uzupełnili jeszcze Surtees i Hill. Tuż po starcie na czoło stawki wysunął się John Surtees, który startował z trzeciego miejsca.

    Na szóstym okrążeniu Masten Gregory i Bruce McLaren zderzyli się ze sobą. Amerykanin musiał wycofać się z wyścigu, natomiast Nowozelandczyk kontynuował walkę. Po 15 okrążeniach Surtesa wyprzedził Jack Brabham, którego z kolei na następnym okrążeniu wyprzedził Stirling Moss. Na dwudziestym kółku z wyścigu odpadli w wyniku wypadku John Surtees i z powodu awarii sprzęgła Massimo Natili.

    Po 8 okrążeniach na prowadzeniu Stirling Moss, musiał się wycofać z wyścigu z powodu awarii skrzyni biegów. Tym samym na prowadzenie wysunął się jadący na drugim miejscu Jack Brabham. Na kolejnych trzech okrążeniach z powodu awarii z rywalizacji odpadli Brian Naylor, Bruce Halford i Dan Gurney, a w dalszej części wyścigu także Innes Ireland i Tony Brooks.

    Wyścig wygrał Jack Brabham jadący Cooperem T53. Dla Australijczyka było to drugie zwycięstwo w Formule Intercontinental. Ze stratą jednego okrążenia do lidera drugie miejsce zajął Jim Clark, a trzecie Graham Hill.

    Najszybsze okrążenie wykręcił Bruce McLaren, który zajął czwarte miejsce.

    Ostateczny koniec aut z silnikami 2.5-litra

    Po zdominowanym sezonie przez Ferrari, oraz sukcesie ekipy Porsche, która dołączyła do F1 na pelny sezon, stało się jasne że dni samochodów z silnikami o pojemności do trzech litrów już się skończyły.

    Silniki 1.5-litra w Formule 1 zadomowiły się aż do roku 1966, kiedy to do łask wróciły jednostki napędowe V8 o pojemności 3 i 2 litra, jednak już nigdy 2.5 litra.

    Tym samym Jack Brabham jest ostatnim kierowcą, który wygrał wyścig jadąc samochodem Formuły 1 z czterocylindrowym rzędowym silnikiem o pojemności 2.5 litra.

    redakcjamapaf1records.eu