f1records.eu Artykuły Zwycięzcy wyścigów bez prowadzenia

Zwycięzcy wyścigów bez prowadzenia

Damian Waga, 2013-01-19
Spis treści:


    W całej historii Mistrzostw Świata Formuły 1, siedmiokrotnie zwycięzcą wyścigu zostawał kierowca, który nie prowadził w wyścigu choćby nawet przez jedno okrążenie.

    Prowadzenie w danym okrążeniu ustala się według pozycji kierowców, którzy mijają linię mety określonego okrążenia, więc teoretycznie kierowca, który wygrywa wyścig, musi przekroczyć linię mety ostatniego okrążenia jako pierwszy, i wtedy zaliczane mu jest ostatnie okrążenie na prowadzeniu, nawet jeśli zdobył je na ostatnim zakręcie.

    Mimo tego siedmiu kierowców dokonało nietypowej rzeczy - wygrania wyścigu bez ani jednego okrążenia na prowadzeniu. Dodatkowo trzech z nich nie było nawet na drugim miejscu w wyścigu.

    Luigi Fagioli, Luigi Musso i Tony Brooks wygrali wyścig po tym jak oddali swoje samochody partnerom z zespołu, a ci dotali do mety na pierwszej pozycji. Niki Lauda wygrał po karze doliczenia czasu pierwszym dwóm kierowcom na mecie, a Alain Prost, Elio de Angelis i Damon Hill wygrali po dyskwalifikacji najszybszego kierowcy.

    Oprócz siódemki wymienionej wyżej jest jeszcze kilku kierowców, którzy prowadzili w wyścigu, wygrali go, ale to nie oni jako pierwsi przekroczyli linię mety. Niki Lauda i Alessandro Nannini wygrali po dyskwalifikacji rywali, a Alan Jones, Aytron Senna i Felipe Massa po karze doliczenia czasu liderom na mecie.


    1951 Grand Prix Francji

    Kierowca:flag Luigi Fagioli
    Wyścig:flag 1951 Grand Prix Francji
    Przyczyna:Przesiadka kierowców
    Najlepsze miejsce w wyścigu:2 (przez 1 okrążenie)
    Pozycja na mecie wyścigu:11 (22 okrążenia straty)
    Przejechany dystans wyścigu:55 z 77 okrążeń (71%)

    Startujący z Pole Position Juan Manuel Fangio stracił prowadzenie na rzecz Ascariego, aby po 9 okrążeniach wyprzedzić Włocha, któremu awarii uległa skrzynia biegów. Chwilę po tym manewrze w samochodzie Argentyńczyka silnik zaczął dziwnie pracować i Fangio spadł na 15 miejsce. Po 24 okrążeniach zespół podjął decyzję o zamianie samochodów pomiędzy Fangio a Luigi Fagiolim, który wtedy zajmował trzecią pozycję. Po spadku na czwarte miejsce Fangio zaczął odrabiać straty i na 51 okrążeniu ponownie objął prowadzenie, którego nie oddał już do mety. Ascari który prowadził w wyścigu, a potem zakończył jazdę po awarii, przesiadł się do samochodu Gonzáleza. Duet Fagioli/Fangio wygrali wyścig z przewagą 58 sekund nad Gonzálezem i Ascarim.

    Luigi Fagioli był pierwszym kierowcą, który wygrał wyścig, nie prowadząc w nim i zdobył połowę punktów za zwycięstwo (druga połowa trafiła do Fangio). Sam Fagioli po przesiadce dotarł do mety uszkodzonym samochodem Fangio na 11 miejscu za stratą 22 okrążeń, co spowodowało że był pierwszą kierowcą w historii Formuły 1, który nie pokonał wszystkich okrążeń, a mimo tego wygrał wyścig. Najwyższe miejsce jakie Włoch zajmował w wyścigu to druga pozycja.


    1956 Grand Prix Argentyny

    Kierowca:flag Luigi Musso
    Wyścig:flag 1956 Grand Prix Argentyny
    Przyczyna:Przesiadka kierowców
    Najlepsze miejsce w wyścigu:2 (przez 1 okrążenie)
    Pozycja na mecie wyścigu:brak (po oddaniu samochodu nie jechał dalej)
    Przejechany dystans wyścigu:30 z 98 okrążeń (31%)

    Po starcie z Pole Position Juan Manuel Fangio spadł na 6 miejsce. Po awansie na 2 w jego samochodzie awarii uległa pompa paliwa. Po 30 okrążeniach zajmujący piąte miejsce Luigi Musso oddał swój samochód Argentyńczykowi, który ukończył wyścig wyprzedzając wszystkich rywali. Jean Behra, który zajął 2 miejsce stracił do Fangio 24 sekundy. Luigi Musso po oddaniu samochodu dalej już nie pojechał, a więc przejechał tylko 30 okrążeń z 98 co stanowi tylko 31% pełnego dystansu wyścigu, a wygrywając go ustanowił niemożliwy już do pobicia rekord najmniejszej procentowej ilości okrążeń względem przejechanym w całym wyścigu ze zwycięstwem. Fagioli był także pierwszym kierowcą w historii F1, który wygrał wyścig nie będąc na mecie. Najwyższe miejsce na którym Włoch był w trakcie wyścigu to drugie.


    1957 Grand Prix Wielkiej Brytanii

    Kierowca:flag Tony Brooks
    Wyścig:flag 1957 Grand Prix Wielkiej Brytanii
    Przyczyna:Przesiadka kierowców
    Najlepsze miejsce w wyścigu:3 (przez 1 okrążenie)
    Pozycja na mecie wyścigu:nie ukończył (awaria silnika)
    Przejechany dystans wyścigu:52 z 90 okrążeń (58%)

    Po raz trzeci i ostatni raz zdarzyła się sytuacja przesiadki kierowcy, który wygrał wyścig, a wiec sytuacji w której wyścig wygrało dwóch kierowców.

    Stirling Moos prowadził przez 22 pierwsze okrążenia po czym w jego samochodzie uszkodzeniu uległ silnik. Moss zamienił się z Tony Brooksem samochodami, gdy ten zajmował piąte miejsce. Moss przebijał się do przodu, aż do awarii sprzęgła w samochodzie Jeana Behry, dzięki czemu Brytyjczyk objął prowadzenie w wyścigu. Tony Brooks przejechał jeszcze 26 okrążeń, po czym wycofał się z wyścigu. Moss dotarł do mety na pierwszej pozycji "podarowywując" zwycięstwo swojemu partnerowi zespołowemu. Obaj kierowcy otrzymali po połowie punktów za zwycięstwo. Brytyjczyk był drugim kierowcą, który wygrał wyścig nie będąc na mecie wyścigu. Najlepsze miejsce jakie Brooks zajmował w wyścigu to trzecie, co jak do tej pory było rekordem.


    1978 Grand Prix Włoch

    Kierowca:flag Niki Lauda
    Wyścig:flag 1978 Grand Prix Włoch
    Przyczyna:Kara doliczenia czasu dla 1-ego i 2-ego na mecie
    Najlepsze miejsce w wyścigu:3 (przez 35 okrążeń)
    Pozycja na mecie wyścigu:3
    Przejechany dystans wyścigu:40 z 40 okrążeń (100%)

    Wyścig na torze Monza w roku 1978 rozpoczął się od ogromnego karambolu w którym w wyniku poparzeń kilka dni później zmarł Ronnie Peterson.

    Po ponownym starcie okazało się że obaj kierowcy startujący z pierwszego rzędu popełnili "jump start", czyli start wykonany zbyt wcześnie zanim pojawił się sygnał rozpoczęcia wyścigu. Niki Lauda utrzymywał czwartą pozycję wywalczoną w kwalifikacjach. Na 5 okrążeniu awarii uległ silnik w samochodzie Jean-Pierre Jabouillona, dzięki czemu Austriak awansował na trzecie miejsce. Do końca wyścigu Lauda utrzymywał 3 miejsce. Po doliczeniu czasu Amerykaninowi Mario Andrettiemu i Kanadyjczykowi Gilles Villeneuve za nieprzepisowy start zwycięzcą został Niki Lauda.


    1982 Grand Prix Brazylii

    Kierowca:flag Alain Prost
    Wyścig:flag 1982 Grand Prix Brazylii
    Przyczyna:Dyskfalifikacja dla 1-ego i 2-ego na mecie
    Najlepsze miejsce w wyścigu:3 (przez 36 okrążeń)
    Pozycja na mecie wyścigu:3
    Przejechany dystans wyścigu:63 z 63 okrążeń (100%)

    Konflikt FISA-FOCA narastał w Formule 1 od roku 1980, a wydarzenia podczas Grand Prix Brazylii dwa lata później, były ważną częścią tej batalii.

    W sezonie 1982 trzej konstruktorzy korzystali z silników z turbosprężarką. Dzięki temu Ferrari, Alfa Romeo i Renault były szybsze i łatwiejsze w prowadzeniu, od startych wolno ssących silników Cosworth DFV produkcji Forda. Szefowie zespołów używających starszych jednostek napędowych (między innymi Brabham, Williams, McLaren, Lotus, ATS czy Tyrrell) szukali luk w przepisach, dzięki którym osiągami ich samochodów byłyby zbliżone do czołówki.

    W Grand Prix Brazylii zespoły te wykorzystały lukę w przepisie dotyczącym ważenia pojazdów. Skonstruowano wtedy "hamulce chłodzone wodą", które de facto takiego chłodzenia nie potrzebowały, a samochody wyposażone były w zbiorniki na wodę do rzekomego chodzenia tych hamulców. Dzięki takiemu rozwiązaniu samochody podczas ważenia osiągały wymaganą wagę, a przed wyścigiem zbiorniki były opróżnianie. pod koniec wyścigu zbiorniki znów były napełniane woda podczas postoju w boksie, aby ważenie po wyścigu nie wykazało zbyt małej wagi. W Grand Prix Brazylii pierwsze miejsce zajął Nelson Piquet, a drugie Keke Rosberg, którzy jechali właśnie takimi samochodami. Jednak po złożeniu protestu przez Renault zdyskwalifikowano kierowców, którzy jechali samochodami z hamulcami chłodzonymi wodą.

    FISA oskarżyła FOCA o celowe błędne interpretowanie przepisów. Podczas następnego GP (Grand Prix Stanów Zjednoczonych - Zachód) zadecydowano o dyskwalifikacji z Grand Prix Brazylii jedynie Rosberga i Piqueta, mimo że inne zespoły zastosowały identyczne rozwiązanie co Williams i Brabham. Dzięki tej dyskwalifikacji wyścig wygrał Alain Prost jadący Renault. Prost startował z Pole Position, jednak stracił pierwsze miejsce tuż po starcie. Najlepsze miejsce jakie zajmował w wyścigu to trzecia pozycja i na takiej właśnie dotarł do mety.

    Konflikt zakończył się podczas Grand Prix San Marino kiedy to większość zespołów zrzeszonych w FOCA zbojkotowało wyścig.


    1985 Grand Prix San Marino

    Kierowca:flag Elio de Angelis
    Wyścig:flag 1985 Grand Prix San Marino
    Przyczyna:Dyskfalifikacja pierwszego na mecie
    Najlepsze miejsce w wyścigu:2 (przez 13 okrążeń)
    Pozycja na mecie wyścigu:2
    Przejechany dystans wyścigu:60 z 60 okrążeń (100%)

    Wyścig od początku prowadził Ayrton Senna, przed swoim partnerem Elio de Angelisem, który później został wyprzedzony przez Michele Alboreto. W połowie wyścigu po awarii elektryki w Ferrari Alboreto, na drugie miejsce awansował Alain Prost. Na 50 okrążeniu Stefan Johansson, który startował z 15 miejsca, wyprzedził Elio de Angelisa awansując na trzecie miejsce. Wyścig miał się rozstrzygnąć na 58 okrążeniu. Okrążenie wcześniej Senna stracił prowadzenia na rzecz Johanssona, aby chwilę później wycofać się z powodu braku paliwa. Szwed długo nie nacieszył się prowadzeniem i w jego Ferrari także zabrakło paliwa. W tym momencie prowadzenie objął Alain Prost, który jako pierwszy minął linię mety trzy okrążenia później. Za Prostem do mety dotarł de Angelis, który jako jedyny pokonał tyle okrążeń co Francuz.

    Po wyścigu okazało się jednak że zarówno w samochodzie Prosta jak i de Angelisa pozostało za mało paliwa i podczas ważenia samochody były zbyt lekkie. Obu zdyskwalifikowano, i zwycięzcą o mały włos nie został Thierry Boutsen, który pokonał 59 z 60 okrążeń wyścigu, jednak cofnięto dyskwalifikację Włocha i to jemu przyznano zwycięstwo. De Angelis w trakcie wyścigu naj wyżej był drugi tuż po starcie i na kilka okrążeń prze końcem.


    1994 Grand Prix Belgii

    Kierowca:flag Damon Hill
    Wyścig:flag 1994 Grand Prix Belgii
    Przyczyna:Dyskfalifikacja pierwszego na mecie
    Najlepsze miejsce w wyścigu:2 (przez 17 okrążeń)
    Pozycja na mecie wyścigu:2
    Przejechany dystans wyścigu:44 z 44 okrążeń (100%)

    Michael Schumacher objął prowadzenie po starcie z drugiego miejsca w zakręcie Le Combes wyprzedzając Rubensa Barrichello. Schumacher mimo obrotu na torze zdołał dotrzeć na metę wyścigu 14 sekund przed drugim Damonem Hillem. Po wyścigu Schumacher został zdyskwalifikowany za nadmierne złożycie płóz poślizgowych zabezpieczających krawędzie przedniego skrzydła, a zinterpretowano jako efekt zbyt niskiego ustawienia samochodu, dzięki czemu Schumacher miał mieć przewagę aerodynamiczną. Zespół Benetton twierdził, że zużycie to było efektem przytarcia o wysokie krawężniki podczas poślizgu i obrotu jaki przytrafił się Niemcowi w 19 zakręcie. Sędziowie jednak odrzucili protest i zwycięzcą pozostał Damon Hill. Brytyjczyk przez 17 okrążeń na początku i w końcówce wyścigu zajmował drugie miejsce.


    Inne przypadki

    Pięciokrotnie zdarzyła się sytuacja kiedy to kierowca, który nie był pierwszy na mecie wygrał wyścig, a w przeciwieństwie do powyższych sytuacji kierowca ten prowadził wcześniej w wyścigu. Wszyscy ci kierowcy do mety wyścigu dotarli na drugim miejscu.

    1976 Grand Prix Wielkiej Brytanii

    Niki Lauda wygrał po dyskwalifikacji Jamesa Hunta za zamianę samochodu. Lauda prowadził przez pierwsze 44 okrążenia z 76.

    1980 Grand Prix Kanady

    Didier Pironiemu doliczono 1 minutę kary za jump start, co uplasowało go to na 3 miejscu. Wyścig wygrał Alan Jones, który prowadził przez 20 okrążeń z 70.

    1989 Grand Prix Japonii

    Słynna kolizja Senny z Prostem na ostatniej szykanie, zadecydowała nie tylko o losach mistrzostwa Świata. Senna został później zdyskwalifikowany (według wielu niesłusznie) za nie przepisowe ominięcie szykany. Wyścig wygrał Alessandro Nannini, który prowadził przez dwa okrążenia (z 53) po tym jak Senna po kolizji musiał zjechać do boksów.

    1990 Grand Prix Kanady

    Dziesięć lat po karze dla Pironiego w GP Kanady za jump start doszło do podobnej sytuacji. Tym razem minutę do czasu wyścigu doliczono Gerhardowi Bergerowi, także za jumo start. Wyścig wygrał Ayrton Senna, który prowadził przezz pierwsze 11 z 70 okrążeń.

    2008 Grand Prix Belgii

    W końcówce wyścigu w Ardenach zaczął padać deszcz. Wtedy niesamowitą batalię o zwycięstwo stoczyli Kimi Räikkönen i Lewis Hamilton. Doszło nawet do sytuacji że na trzech kolejnych zakrętach zmieniało się prowadzenie, po tym jak lider wypadał z toru. Räikkönen ostatecznie rozbił auto, ale zanim się to stało okrążenie wcześniej przyblokował Hamiltona w ostatniej szykanie i zmusił Brytyjczyka do jej ścięcia. Hamilton po powrocie na tor oddal pozycję Finowi, jak nakazywały przepisy, ale już na kolejnym zakręcie zaatakował i wyprzedził Räikkönena, co było niezgodne z przepisami. Hamilton w wolnym tempie dotarł do mety pierwszy a za nim powoli dojechał Massa, który także nie zmienił opon na deszczowe. Hamilton po wyścigu dostał karę 25 sekund doliczenia do czasu wyścigu i spadł na 3 miejsce. Wyścig wygrał Felippe Massa, który prowadził w połowie przez 3 z 44 okrążeń.

    redakcjamapaf1records.eu